نگاهی به بازمانده‌های یک ستاره

سحابی بازمانده از انفجار ابرنواختری SN 1987A به صورت حلقه‌هایی در مرکز تصویر دیده می‌شود.

Image credit: NASA, ESA, R. Kirshner, P. Challis, ESO/NAOJ/NRAO/A. Angelich, NASA/CXC/SAO.
402
سحابی بازمانده از انفجار ابرنواختری SN 1987A به صورت حلقه‌هایی در مرکز تصویر دیده می‌شود.
Image credit: NASA, ESA, R. Kirshner, P. Challis, ESO/NAOJ/NRAO/A. Angelich, NASA/CXC/SAO.

سی سال پیش و در چنین روزهایی انفجار یک ستاره‌ی پرجرم در انتهای زندگی‌اش موجی از هیجان را در جامعه‌ی نجومی ایجاد کرد. ابرنواختر SN 1987A نزدیک‌ترین ابرنواختری بود که پس از اختراع تلسکوپ مشاهده شد. آن هم در زمانی که ابزارهای بشر توان بالایی برای رصد این پدیده‌ را داشتند.

این ابرنواختر در ابر ماژلانی بزرگ، کهکشان کوچکی که به دور کهکشان ما راه شیری گردش می‌کند، قرار داشت. فاصله‌ی کم ابر ماژلانی بزرگ از ما باعث شد بتوانیم SN 1987A را دقیق‌تر از هر ابرنواختر دیگری مورد بررسی قرار دهیم.

تلسکوپ فضایی هابل از ابتدای فعالیتش در سال ۱۹۹۰ تصاویر متعددی از SN 1987A ثبت کرده است. به تازگی و در ماه گذشته نیز هابل به مناسبت سی‌امین سالگرد مشاهده‌ی این ابرنواختر و همچنین بررسی تغییرات بازمانده‌های این ستاره تصویر دیگری را از SN 1987A به ثبت رساند.

با کمک رصدهای هابل مشخص شد برخی مواد در ساختارهای سحابی بازمانده از ستاره بیست هزار سال پیش از انفجار اصلی به بیرون پرتاب شده‌اند.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

2 نظرات

  1. شادی می گوید

    بسیار عالی،لطفا درمورد انتخاب تلسکوپ ها هم مطلب بزارین ممنون

    1. امیررضا کامکار می گوید

      سپاس از نظرتون. سعی خواهیم کرد به زودی این مقاله رو هم آماده کنیم.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.