احتمال بازگشت به پلوتو، این بار با یک مدارگرد

Credit: NASA/JHUAPL/SwRI
143

حدود دو سال پیش بود که فضاپیمای افق‌های نو ملاقات تاریخی خود را با سیاره‌ی کوتوله‌ی پلوتو انجام داد. ملاقاتی که در آن اولین نگاه دقیق بشر به پلوتو صورت گرفت و دید ما نسبت به این جرم متحول شد.

نمایی دیدنی از دشت‌ها، کوه‌ها و لایه‌های جو پلوتو که فضاپیمای افق‌های نو آن را ثبت کرده است.
Credit: NASA/JHUAPL/SwRI

ماجراهای پلوتو و افق‌های نو کماکان ادامه دارد و هنوز زمان بیشتری برای تحلیل تمام داده‌های این فضاپیما نیاز است. اما تا همین جا جذابیت‌های علمی پلوتو به حدی زیاد بوده که به تازگی گروهی از دانشمندان در جلسه‌ای بحث ارسال یک مدارگرد به این سیاره را مطرح کردند.

در اواخر ماه گذشته ی میلادی پیش ۳۵ دانشمند ملاقاتی هفت ساعته را ترتیب دادند تا در رابطه با طرح پایه و اهداف علمی ارسال یک مدارگرد به سمت پلوتو صحبت کنند.

Alan Stern، محقق ارشد افق‌های نو، فضای این جلسه را با اواخر دهه‌ی ۱۹۸۰، زمانی که او و چند نفر دیگر در رابطه با امکان پرتاب یک فضاپیما به سمت پلوتو صحبت می‌کردند، مقایسه می‌کند. اما این بار با نسلی جدید از افراد.

پلوتو جرمی پویاست که دشت‌های وسیعی از یخ نیتروژن آن را پوشانده است و کوه‌هایی از یخ آب به ارتفاع حدود سه کیلومتر روی آن دیده می‌شود. ویژگی‌های سطحی جذاب دیگری نیز روی این سیاره‌ی کوتوله وجود دارند که بررسی دقیق آن‌ها می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.

افق‌های نو با گذرش از نزدیکی پلوتو تنها قطره‌ای از دریای سوژه‌های جذاب این سیاره‌ی کوتوله را چشید. اما اگر مدارگردی در پیرامون پلوتو قرار بگیرد قطعا از رازهای بیشتری پرده برداشته خواهد شد. با قرارگیری مدارگردی در اطراف این سیاره‌ی کوتوله می‌توان داده‌های بسیار دقیقی را از پلوتو و قمرهایش جمع‌آوری کرد.

این مدارگرد احتمالی برای جابه‌جا شدن و رسیدن به نقاط تعیین‌شده در سامانه‌ی پلوتو و قمرهایش از گرانش بزرگ‌ترین قمر پلوتو، ‌یعنی کارن،‌ بهره خواهد گرفت. چیزی شبیه به کاری که فضاپیمای کاسینی در سامانه‌ی زحل و قمرهایش انجام می‌دهد.

پیش از این Stern ایده‌ی قرار دادن یک سطح‌نشین روی قمر کارن را مطرح کرده بود تا از آن جا بتوان پلوتو را زیر نظر گرفت. اما او اکنون طرح جدید را بهتر ارزیابی می‌کند. از آن جا که کارن و پلوتو در شرایط قفل گرانشی قرار دارند از روی کارن تنها یک سمت پلوتو دیده می‌شود. این مسئله نقطه‌ ضعفی برای ایده‌ی ارسال سطح‌نشین به کارن است. همچنین با قرارگیری یک سطح‌نشین روی کارن امکان ثبت نماهای بسیار نزدیک تا حدودی از بین می‌رود و نمی‌توان جو پلوتو را به‌طور مستقیم بررسی کرد.

Stern پیش‌بینی می‌کند مدارگرد پلوتو بتواند در اواخر دهه‌ی ۲۰۲۰ به فضا ارسال شود. اگر این اتفاق در سال ۲۰۳۰ رخ دهد هم‌زمانی جالبی با صدمین سالگرد کشف پلوتو خواهد داشت.

این فضاپیما هفت یا هشت سال در راه رسیدن به پلوتو خواهد بود و احتمالا چهار یا پنج سال پلوتو و قمرهایش را کاوش خواهد کرد.

اما بلندپروازی‌های Stern و همکارانش تمامی ندارد! او می‌گوید مدارگرد پلوتو می‌تواند با گذر از نزدیکی کارن و بهره‌گیری از گرانش این قمر بزرگ از سامانه‌ی پلوتو و قمرهایش خارج شود و به سراغ جرم دیگری در کمربند کوییپر برود. کاری که افق‌های نو هم آن را انجام داد و این فضاپیما در حال حاضر به سوی مقصد بعدی حرکت می‌کند.

ایده‌ی مدارگرد پلوتو بسیار جذاب و ارزشمند است اما هنوز راه طولانی‌ای برای عملی شدن این ایده باقی مانده است. اکتشافات فضایی صبر و حوصله‌ی زیادی را می‌طلبد. ایده‌پردازی، تلاش برای ارائه‌ی طرحی عملی و کارآمد و گرفتن بودجه، سال‌هایی که صرف ساخت فضاپیما می‌شود،‌ سال‌های طولانی در راه رسیدن به مقصد و در نهایت اگر همه چیز خوب پیش رفت، موفقیت.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.