مجله‌ای برای دوست‌داران علم و طبیعت زمین و آسمان

احتمال بازگشت به پلوتو، این بار با یک مدارگرد

Credit: NASA/JHUAPL/SwRI
274

بازگشت به پلوتو

افق‌های نو

حدود دو سال پیش بود که فضاپیمای افق‌های نو ملاقات تاریخی خود را با پلوتو انجام داد. ملاقاتی که در آن اولین نگاه دقیق بشر به این جرم صورت گرفت و دید ما نسبت به آن متحول شد.

نمایی دیدنی از دشت‌ها، کوه‌ها و لایه‌های جو پلوتو که فضاپیمای افق‌های نو آن را ثبت کرده است.
Credit: NASA/JHUAPL/SwRI

ماجراهای پلوتو و افق‌های نو کماکان ادامه دارد و هنوز زمان بیشتری برای تحلیل تمام داده‌های این فضاپیما نیاز است. اما تا همین جا جذابیت‌های علمی پلوتو، به حدی زیاد بوده که به تازگی گروهی از دانشمندان در جلسه‌ای بحث ارسال یک مدارگرد به آن را مطرح کردند.

در اواخر ماه گذشتهٔ میلادی پیش ۳۵ دانشمند ملاقاتی هفت ساعته را ترتیب دادند تا در رابطه با طرح پایه و اهداف علمی ارسال یک مدارگرد به سمت پلوتو صحبت کنند.

Alan Stern، محقق ارشد افق‌های نو، فضای این جلسه را با اواخر دههٔ ۱۹۸۰، زمانی که او و چند نفر دیگر در رابطه با امکان پرتاب یک فضاپیما به سمت پلوتو صحبت می‌کردند، مقایسه می‌کند؛ اما این بار با نسلی جدید از افراد.

پلوتو، جرمی پویاست که دشت‌های وسیعی از یخ نیتروژن آن را پوشانده است و کوه‌هایی از یخ آب به ارتفاع حدود سه کیلومتر روی آن دیده می‌شود. ویژگی‌های سطحی جذاب دیگری نیز روی این سیارهٔ کوتوله وجود دارند که بررسی دقیق آن‌ها می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.

افق‌های نو با گذر از نزدیکی پلوتو، تنها قطره‌ای از دریای سوژه‌های جذاب آن را چشید. اما اگر مدارگردی در پیرامون پلونو قرار بگیرد قطعا از رازهای بیشتری پرده برداشته خواهد شد. با قرارگیری مدارگردی در اطراف پلوتو می‌توان داده‌های بسیار دقیقی را از این سیاره کوتوله و قمرهایش جمع‌آوری کرد.

شارُن

این مدارگرد احتمالی برای جابه‌جا شدن و رسیدن به نقاط تعیین‌شده در سامانهٔ پلوتو و قمرهایش از گرانش بزرگ‌ترین قمر پلوتو، ‌یعنی شارُن،‌ بهره خواهد گرفت. چیزی شبیه به کاری که فضاپیمای کاسینی در سامانهٔ زحل و قمرهایش انجام می‌دهد.

پیش از این Stern ایدهٔ قرار دادن یک سطح‌نشین روی قمر شارن را مطرح کرده بود تا از آن جا بتوان سیاره کوتوله را زیر نظر گرفت. اما او اکنون طرح جدید را بهتر ارزیابی می‌کند. از آن جا که شارن و پلوتو در شرایط قفل گرانشی قرار دارند از روی شارن تنها یک سمت پلوتو دیده می‌شود. این مسئله نقطه‌ ضعفی برای ایدهٔ ارسال سطح‌نشین به شارن است. همچنین با قرارگیری یک سطح‌نشین روی شارن امکان ثبت نماهای بسیار نزدیک تا حدودی از بین می‌رود و نمی‌توان جو پلوتو را به‌طور مستقیم بررسی کرد.

Stern پیش‌بینی می‌کند مدارگرد بتواند در اواخر دههٔ ۲۰۲۰ به فضا ارسال شود. اگر همچین اتفاقی در سال ۲۰۳۰ رخ دهد هم‌زمانی جالبی با صدمین سالگرد کشف این سیاره کوتوله خواهد داشت.

این فضاپیما هفت یا هشت سال در راه رسیدن به پلوتو خواهد بود و احتمالا چهار یا پنج سال این سیارۀ کوتوله و قمرهایش را کاوش خواهد کرد.

فراتر از پلوتو

اما بلندپروازی‌های Stern و همکارانش تمامی ندارد! او می‌گوید مدارگرد می‌تواند با گذر از نزدیکی شارُن و بهره‌گیری از گرانش این قمر بزرگ از سامانه پلوتو و قمرهایش خارج شود و به سراغ جرم دیگری در کمربند کوییپر برود. کاری که افق‌های نو هم آن را انجام داد و این فضاپیما در حال حاضر به سوی مقصد بعدی حرکت می‌کند.

ایدهٔ مدارگرد بسیار جذاب و ارزشمند است اما هنوز راه طولانی‌ای برای عملی شدن این ایده باقی مانده است. اکتشافات فضایی صبر و حوصلهٔ زیادی را می‌طلبد. ایده‌پردازی، تلاش برای ارائهٔ طرحی عملی و کارآمد و گرفتن بودجه، سال‌هایی که صرف ساخت فضاپیما می‌شود،‌ سال‌های طولانی در راه رسیدن به مقصد و در نهایت اگر همه چیز خوب پیش رفت، موفقیت.

از فروشگاه آسمان شب دیدن کنید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.